Voor ons mensen is het mens-zijn een bron van verwondering, een haast onoplosbaar gegeven en de zin van ons bestaan een mysterie met een dwingende opgave.....waarom?
Het is de nooit gestilde vraag die ons door alle tijden hebben beheerst en die in alle talen, in allerlei situaties en ontelbare bewoordingen zijn gesteld.
Zelfs het tijdstip van begin en einde kunnen we niet precies bepalen.
Aan de vergissingen en dwalingen zijn we ons er vaak pijnlijk van bewust dat wij mensen en aan karakter en persoonlijke kwaliteiten de waarde voor onze omgeving.
Van ons eindige leven blijven amusante anekdotes of een karakteristiek portret achter, al was het slechts vanwege een blik, een handdruk, een daad van vriendschap of die van medemenselijkheid.
Maar natuurlijk, wij zijn mensen en ons hart verzet zich niet berijpend tegen dit afscheid.
Echter, wanneer in donkere dagen het verdriet te groot wordt, de pijn door je ziel snijdt en verlangt naar troostende woorden, wordt de hoop gevestigt op iets dat ons nog steeds indachtig is, het verlangen om het licht te zien.
Het is de nooit gestilde vraag die ons door alle tijden hebben beheerst en die in alle talen, in allerlei situaties en ontelbare bewoordingen zijn gesteld.
Zelfs het tijdstip van begin en einde kunnen we niet precies bepalen.
Aan de vergissingen en dwalingen zijn we ons er vaak pijnlijk van bewust dat wij mensen en aan karakter en persoonlijke kwaliteiten de waarde voor onze omgeving.
Van ons eindige leven blijven amusante anekdotes of een karakteristiek portret achter, al was het slechts vanwege een blik, een handdruk, een daad van vriendschap of die van medemenselijkheid.
Maar natuurlijk, wij zijn mensen en ons hart verzet zich niet berijpend tegen dit afscheid.
Echter, wanneer in donkere dagen het verdriet te groot wordt, de pijn door je ziel snijdt en verlangt naar troostende woorden, wordt de hoop gevestigt op iets dat ons nog steeds indachtig is, het verlangen om het licht te zien.
(Ter nagedachtenis aan Obeth)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten